Kar bir şiir kitabına ayraç olur mu
Hangi şiiri unutmak istiyorsan
Bırak orada dursun

Yalnızlığın nasıl nehre dönüşür
Bilmek mi istiyorsun
Bırak o kar o unutuşun
Şiirinde dursun

Nasıl uzanır ışık hüznüne
Kırgın bir çam dalından
Bilmek mi istiyorsun
Bırak o kar o sayfada dursun

Kim bırakmış böyle sıcacık ellerini
Saçaklarda sarkıtlara dönmüş artık
Ayrılık konuşulmaz kar yağarken
Bırak o kar o sayfada dursun

Sayfasını unut o şiirin
Boynundan içeri esen rüzgarı anlatan
Buz gibi bir bedenle sevişmiştiniz
Kar sıcaktır bırak o sayfada dursun

Ayak izlerini bulamazsın
Biriyle yürümüştün eminsin
O sıcacık kulübeye
O şiirde kalansa sadece kendi izin

Her sayfaya bir kar tanesi koy
Nasıl nehre dönüşür yalnızlığın öğrenirsin
Bırak her şiir bir kar tanesi olsun

***

AYAK İZLERİNİN ŞİİRİ / Kadir Aydemir

Kar yağarken
Doluyor bir boşluk aramızda
Öfkeli bir dal
Ağırlaşıp eğiliyor buzlu geçmişe

Merak etme, hepsi aramızda kalacak
Üşüyen ellerin, denize attığın taş
Ve kılıcı yalnızlığın
Uykumla birleşen saçların bir de

Ah, varamazsın farkına
Kar yağarken bembeyaz
Birden, yaşlandım işte.

***

KARAKIŞIN ORTASI / Enver Topaloğlu
 
bulutların papatyasından kopan
beyaz yapraklar dolduruyor
ayak izlerinden kalan boşluğu
ne hoş değil mi
 
gökyüzü yeryüzüne yaklaşıyor
dünyanın iki dudağı
aynı kederi paylaşan ağaçların bile
birbirine yaklaşmadığı kadar
 
kar yağarken kışın kalbi yok diyelim diye mi
niçin renk değiştiriyor anılar bana sorma
ne diyeceğimi bilemem kar yağarken
düşlerin altında kalıyor bütün ezber
 
kar yağarken soyunuyor şehrin harfleri
görülüyor ki gerçek çıplakken başka
serçelerin kalbi dururken
tellerde donan
ölü uçurtmaların suçu değil hayat
 
acının ve yasın sonsuzluğu altında
ey şair ah şair bu karakışın ortası
sevgilim düşmeyen ateşimi ölçüyor üç gündür
kar yağarken kar yağmış olmuyor ki sadece
kar yağarken çocuklar var vanlı
deprem hasarlısı
her sabah
önüne çöktükleri çadırların direği buzdan
ve ayazın elmasını ısırıyorlar bir yandan
 
ey şair ah şair bu karakışın ortası
kar yağarken sadece
kar yağmış olsaydı keşke

Ece Gürsel ve Kadir Aydemir

İlk albüm ilk kitap ya da ilk çocuk gibi özeldir. Ece Gürsel de “Yarı Farkında” adlı söz ve müzikleri kendine ait olan ilk albümüyle dinleyenlerine merhaba dedi. Hemen belirteyim, onu canlı performansıyla dinlemek bambaşka. Tüm önyargıları kıran bir gücü var sesinin. Mankenlik dışında bambaşka bir hayatı olan Ece ile ilk albümünü, yazılarını, şiirlerini, hayallerini konuştuk. Yeni yılda tüm düşlerinizin gerçek olması dileğiyle. Buyrunuz… 

Söyleşi: Kadir Aydemir

“Yarı Farkında” söz ve müzikleri size ait olan şarkılarınızla dolu bir “ilk albüm”. Olması gereken de bu belki de, kendi sözleriniz, şiirleriniz, hayallerinizin notalara dökülmesi. Bu yönüyle eşi az bulunur bir çaba. Sahi, “Yarı Farkında”yı albüm olarak ilk gördüğünüz an neler hissettiniz?

- İşte dedim bu benim zaferim… 2 yıl boyunca çektiğim çilelere, üzüntülere, sevinçlere, her şeye değdi… Bu benim kalemimin, müziğimin ruhunun insanlara geçtiği bir yol, dedim. Çok mutlu oldum ve bir o kadar da hüzünlendim tabii. Karışık duygulardı… Tabii şunu da belirtmeliyim ki, albümde 11 şarkı bulunmakta ve tüm söz müzikler bana ait söylediğiniz gibi, yalnızca bir ortak çalışma bulunuyor. Sözler bana ait o ortak çalışmada da. 

Şarkı söylemeye ne zaman başladınız? Bu yeteneğiniz nasıl keşfedildi ve geliştirmek için neler yaptınız?

- Çok küçük yaşlardan beri amatörce şarkı söylüyordum. Gerek okulumun orkestrasında ve korosunda. Son derece aktiftim. Kendimi bildim bileli, bir gün şarkı söyleyeceğim, diyordum. Sahneye çıkacağım ve yüzlerce insan benim şarkılarımla eğlenecek… Bu bir hedefti ve gerçekleştirdim. Şimdi binlerce insan “Yarı Farkında” ile hüzünleniyor. Binlerce mail ve yorum geliyor. Kalbe dokunmuş, önemli olan da bu. Eğitime gelince, üniversiteyi bitirdikten sonra bir müzik okuluna kayıt oldum ve nota, şan, solfej eğitimi aldım. Ardından şiirlerimi bestelemeye başladım. Eğitimini almadığım hiçbir işe girişmem. Bu benim prensibim. Hep soruyorlar bana, neden dizilerde ya da sinema filmlerinde sizi görmüyoruz diye, eğitimini almadım da ondan.

Etkilendiğiniz sanatçılar/sesler kimler oldu? 

- Etkilendiğim kimse olmadı. Ben her tarzda müzik dinliyorum. Benim kendime has bir tarzım ve ses rengim var. Karakteristik olduğunu söylüyorlar. Hemen fark ediliyor ve ayırt edilebiliyor. Ama beğendiğim birçok isim var tabii.

İnsanların önyargıları onları bazen görmeleri gereken şeyden uzaklaştırır, kör eder. Albümle birlikte insanları adeta “şaşırttınız”, peki bu süreçte neler gözlemlediniz, başınıza gelen ilginç olaylar var mı?

- Aslında o kadar çok ki… Bir kere en önemlisi konserlerde yaşanan olaylar oluyor. Dostlarım haricindeki insanlar dalga geçmek için geliyorlar. fakat şoke olup gidiyorlar. Onların ifadelerinden anlıyorum şoke olduklarını… Mesela şarkı bitiyor, alkışlamayı bile unutuyorlar. Kilitleniyorlar resmen… Ben de bir keresinde sahneden, “Ne o, şoka girip alkışlamayı da unuttunuz galiba” dedim. Ciddi bir alkış koptu. Gelen bir daha geliyor, sahnesine çıktığım mekânlar, hiç böyle tahmin etmiyorduk, deyip, bir başka günümü daha kapatıyorlar. Bir de sanal platform var tabii. Orada konser öncesi ve sonrası olarak yorumlar değişiyor. Konser öncesi yerden yere vuruyorlar. Albümdeki şarkılarımda sesim geri planda çünkü, ilk albüm olduğu için altyapılara yüklendik fazlasıyla. O yüzden pek fikir sahibi olamıyorlar. Konser sonrası ise, rezil olduk, çok önyargılı yaklaştık, çok iyiydi gibi yorumlar var… Ben her eleştiriye açığım. Seviyeli olduğu sürece tabii. Bir zamanlar Şebnem Ferah’tan Ajda Pekkan’a ve daha nice sanatçı ilk çıktıklarında yerden yere vurulmuş. Ama azimle yürüdüler bu yolda ve kazandılar. Şimdi o konuşanlar da eminim onları dinliyorlar.

Sizi modellikten doğru tanıyan insanlar yıllar sonra şarkılarınızı da duydu. Dünyaya şarkılarla seslenmek bugün sizin için ne anlam ifade ediyor?

Modellikte insanların tanıdığı Ece, Ece Gürsel. Fakat albümüm ile beraber Ece’nin gerçek duygularını, aşklarını, acılarını, mutluluklarını tanıdılar. Gerçek Ece, şarkılardaki Ece. Kendimi anlattım herkese ben. Albümdeki ‘Ben’ şiiri ise kendimin, yaşadıklarımın, albümün bir özeti aslında. Herkes yanlış bir Ece tanıdı yıllarca. Magazinde sürekli boy gösteren, yaşadıklarıyla gündemden düşmeyen bir Ece vardı. Fakat öyle olması gerekiyordu. Modelken usul böyleydi belki de. Çok iş yapabilmek için, magazinel olmak zorundaydık. Ben bu yolu seçip insanların beni yanlış tanımasına bile bile izin verdim. Pişman değilim. Albümle de gerçek ‘beni’ tanıdılar. Ben buyum işte. Şarkılarımla sesleniyorum artık herkese, duymaya çalışsınlar içimdeki o duygusal hiç büyümemiş kızı…

Ece Gürsel neler okur? En sevdiğiniz, başucu kitabınız olan 10 yerli 10 yabancı kitap listenizi bizlerle paylaşır mısınız? 

Aslında kitap konusunda genelde, mimar olan ablam Burçe’nin tavsiyesiyle ilerliyorum. Küçük yaşlardan beri çok önemli yazarları ve şairleri okuyorum. Ailem bu konuda bizi çok titiz yetiştirdi. Kitap okumayı boş vakitlerimizde değil, okumak için, vakit yaratmamız gerektiğini öğrettiler. Son zamanlarda Aykut Oğut’a takmış durumdayım. Evrenden Torpilim Var ve 2. kitabı favorilerim arasında. Onun dışında, “Nietzsche” en sevdiğim ve sürekli okuduğum bir filozof. Hatta onun bir sözü bileğimde dövmedir. “Nietzsche Ağladığında” kitabında geçer, (yazarı Irvin Yalom) “Beni öldürmeyen acı güçlendirir.”

Hermann Hesse – Siddharta, Gertrud

Kafka – Dönüşüm.

Gabriel Garcia Marquez – Yüzyıllık Yalnızlık

Paulo Coelho – Şeytan ve Genç Kadın

Harika bir klasik olan, Steinbeck – Fareler ve İnsanlar

Lise yıllarında tanıştığım Dostoyevski, hemen hemen bütün kitaplarını okumuşumdur.

Françoise Sagan, Günübirlik Acı, Fransa’nın klasik yazarları arasında yer alır.

Ayn Rand, Hayatın Kaynağı, her insanın okuması gereken önemli kitaplardan biridir.

Orhan Pamuk ise, yine son derece başarılı bulduğum bir yazar.

Şairlerden ise, Edgar Allan Poe çok özeldir.

2 yıl önce keşfettiğim V.B. Bayrıl ise ilham kaynağım olmuştur. Kalemini tek kelimeyle müthiş buldum.

Murathan Mungan’ı da takip ediyorum.

Ve tabii Nâzım Hikmet…

Hepsini yazmaya ve anlatmaya kalksam sayfalar yetmez…

Sinemayla aranız nasıl? En sevdiğiniz 10 yerli, yabancı film listenizde neler var?

Gayet iyi. Her çıkan filmi izlemeye, takip etmeye çalışıyorum. Yerli film, bende iz bırakan “Eşkiya” olmuştur. “Barda”, “Vizontele”, “Babam ve Oğlum”, “Gönül Yarası”, “Uçurtmayı Vurmasınlar”, “Ağır Roman” aklımda kalanlar… Yabancı ise, son izlediğim, Freud ile Jung’un çekişmesini anlatan, “Tehlikeli İlişki” oldu. Aklımda kalanlar ise, “Yeşil Yol”, “İhtiras Rüzgârları” , “Vampirle Görüşme”, “Koku”, “Siyah Kuğu”, “Kolera Günlerinde Aşk”, “Amadeus”, “Ray” ve komedi olarak da bayılarak izlediğim “Hangover” oldu… Ve tabii daha niceleri…

Oldukça tempolu bir hayatınız var, bu göz alıcı-yorucu dünyanın içinde dönem dönem özellikle aşk ve yalnızlık üzerine yazılar da yazıyorsunuz. Yazmak sizin için ne demek? Sözcüklerle nasıl bir bağınız var?

Ben her zaman kendim için, “Kalemin ruhuyum” derim.  Artık “Müziğin de ruhu” benim. Çünkü kendi bestelerimi yazıyorum. Çok küçük yaşlardan beri yazıyorum. Kalbim birilerine çarpmaya başladığından beri bir şeyler karalamaya çalışıyorum. Ne hissediyorsam onu kaleme alıyorum. Belki doğru, belki yanlış… Ama yazarak kendimi daha iyi ifade ettiğim kesin… İnsanların yüzüne söyleyemediğimi yazmak daha eğlenceli. Yazarken kendim oluyorum, Gerçek “Ece”, şarkı sözlerimdeki , www.2kadin.com  sitesinde bulunan yazılarımdaki Ece’dir. Ekrandan gördükleri sadece düzene uyum sağlamaya çalışan, mücadele eden genç bir kadın. Oysa gerçek Ece’yi bir tanısanız, vazgeçemezsiniz. Dostluğum özeldir. Mutlu eder herkesi.

Sosyal medyayı önemseyen birisiniz, özellikle Twitter ve Facebook’ta pek çok takipçiniz var. Sosyal medyanın gücüne bakış açınız nasıl? Takipçileriniz günlük hayatta da (bir defile ya da konserde) merhaba diyor mu, ilginç karşılaşmalar yaşıyor musunuz?

Sosyal medyadan hiç hoşlanmıyorum ama yapacak bir şey yok. Düzen böyle. Özellikle Twitter’daki yaklaşımları hiç doğru bulmuyorum. Barış ve kardeşlik içinde yaşamamız gerekirken inanlar bütün kin ve nefretlerini sosyal medyadan yansıtıyorlar. Oysa normal yaşantıda yanımıza bile yaklaşamayacak şahıslar hakaretler yağdırıyorlar ve biz de sürekli o yasal işlem senin bu yasal işlem benim geziyoruz. Ünlüler de kendi aralarında hadsizce davranıyor. Aile ve okul eğitimi almamış olanlar kendilerini net bir şekilde ortaya çıkarıyor. Ben enteresan bir olay yaşamadım genel olarak baktığımızda. Zaten fanlarımla her yerde karşılaşabiliyoruz. Twitter ya da Facebook’ta olanlar konserlerime, defilelerime gelip beni destekliyorlar. Ama keşke olmasaydı… Özellikle ise Twitter…

Mankenlik ve şarkılar söylemek dışında neler yapıyorsunuz, gizli yetenekleriniz/hobileriniz var mı?

Modellik yaklaşık 13 yıldır yapıyorum. Bu arada son 3 yıldır da müzikle uğraşıyorum. Nota ve müzik eğitimi alıyorum. Caz alanında özel bir eğitim almak için iyi bir eğitmen araştırıyorum. Müzikle ilgili daha çok söz sahibi olabilmek için elimden gelen her şeyi yapmaya kararlıyım. Onun dışında çok fazla kitap okuyorum bolca şarkı söyleyip orkestramla prova yapıyorum. Sinemaya gitmek ve çokça yalnız kalmak, yalnız seyahat etmek hobilerim arasında. Yalnızlık vazgeçilmezim. O yüzden sanırım evlilik fikri de bana çok uzak. Ne yazık ki….

Gelecekle ilgili planlarınız neler? Bunca konuştuktan sonra müzikal hedeflerinizi ve en büyük hayallerinizi sizden duymak güzel olacak.

Gelecekte kesinlikle müzik adına iyi işlere imza atmak istiyorum. Festivallerde şakı söylemek, özellikle büyük rock festivallerinde, modellikte olduğu gibi müzikte de yurtdışında ülkemi temsil etmek, büyük konser sahnelerinde binlerce insana sesimi duyurmak, senfoni ile büyük bir konser vermek, (belki Türkiye’nin önemli bir vokali ile beraber) ve ilerde nota işini iyice öğrenip, belki de bir opera yazıp sahnelemek olabilir. Hayat uzun, yeter ki hayal kurun ve isteyin, “Tanrı hiçbir emeği karşılıksız bırakmazmış…” Bu benim felsefemdir…

Son sözüm ise, önyargıların ayaklar altına alındığı, sadece kalbiyle, ruhuyla bakan insanları bu ülkede görmek ve o insanların, benim, emeğim, hayatım olan gözümün nuru, müziğimin farkına varmalarını temenni etmektir. Müzikle, sevgiyle, huzurla kalın…

Dev Bir Kuşak Kitabı: “90’lar Kitabı – Çocuk mu, Genç mi?” Çıktı

*** Tüm kitapçılarda ***

Geniş yankı uyandıran “80’lerde Çocuk Olmak” kitabının devamı olarak hazırlanan, Kadir Aydemir’in editörlüğünü yaptığı “90’lar Kitabı” Yitik Ülke Yayınları’nca yayımlandı. “Çocuk mu, Genç mi?” alt başlığıyla çıkan kitapta 111 yazar yer alıyor. 90’lı yılların çocuklarına ve gençlerine seslenen kitap, türünün eşsiz bir örneği. Pek çok ünlü isimle birlikte günümüz internet fenomenlerinin, blog ve Twitter yazarlarının ve genç edebiyatçıların da ilginç yazılarıyla yer aldığı “90’lar Kitabı” Türkiye’nin ve dünyanın yakın tarihine doğru bir yolculuğa davet ediyor okurları. 90’lar sinemasını, yaşam kültürünü, siyasi olaylarını, giyim tarzını, ünlü müzisyenlerini, popüler mekânlarını, okul hayatını ve “90’lar” denince akla gelen yüzlerce detayı merak eden herkes “90’lar Kitabı”nda kendinden bir şeyler bulacak.

Kitabın kapak arkası metni şöyle:

“Çocuk musun?”
“Artık kazık kadar oldun!”
“Bu yaşa geldin, hâlâ çocuk gibisin!”

Ah ne güzel şey bunları duymak. Demek ki şanslıyız ve doğru yoldayız, içimizdeki çocuk buralarda bir yerde…

Kadir Aydemir’in hazırladığı “80’lerde Çocuk Olmak” kitabının bir devamı olarak hazırlanan bu kitap yakın Türkiye tarihine ışık tutan bir kaynak kitap değil. Bir ansiklopedi değil. Bu, bizim kitabımız, bizim düşlerimiz ve yaşadıklarımız, yani çevrenizde gördüğünüz tüm üniversiteli/mezun ya da işsiz gençlerin, hayalleri yarım yamalak, 20’li 30’lu yaşlarda, orta yaşa yaklaşan insanların, kayıp kuşakların, hep çocuk kalanların kitabı… Bugünün insanının kitabı.

111 yazar bir araya geldik ve dev bir “Yitik Ülke” projesi olan “90’lar Kitabı”nda buluştuk. 90’lar sinemasından TV kültürüne, sokaktaki hayattan toplumsal mücadeleye, dershane yıllarından üniversiteye giriş macerasına, solcu ağabeylerle tanışmaktan 1 Mayıs’lara, imam hatipte okumaktan ilk aşklara, 90’larda yaşamımızı etkileyen ünlü insanlara, müzik kültüründen giyim kuşama ve 90’ların ev yaşamına dek, neredeyse her konuda samimi bir dille “kendimizi” yazdık. Sahi, neydi bu 90’lar, 80’lerin ardından Türkiye ve bizler nasıl-neden böyle hızla değiştik? Bu renkli yılların akıllarda bıraktığı tüm sorular ve “dürüst” cevapları bu kitapta saklı kalacak… Çünkü her sayfada bizimle birlikte “sen de varsın”…

“90’lar Kitabı”ndaki herkes yüzlerce konuya farklı bir gözle bakıyor. Herkes kendi 90’larını, mutluluğunu, hatıralarını ve acılarını yazdı. Kitap adeta “anı defterimiz” gibi bir şey oldu.

Elinizdeki kitap 90’lar için bir dönüş bileti. “90’lar Kitabı – Çocuk mu Genç mi?” adını verdiğimiz neşeli ve düşündürücü zaman yolculuğumuza davetlisiniz.

111 yazarlı “90’lar Kitabı – Çocuk mu Genç mi?”nin yazar kadrosu şöyle:
Kadir Aydemir, Ahmet Meriç Şenyüz, Ali Aydemir, Alper Turgut, Arzu Uzunali, Aslı Vuslateri, Aydın İleri, Aykut Küçükkaya, Ayşen Aksakal, Barış Güven, Başak Daşman, Başak Yener, Begüm Akıncı, Betül Kanbolat, Bihter Dinçel, Birsen Tarhan, Burcu Özefe, Burak Yağız Seçen, Buse Seda Yıldız, Bülent Çolak, Bülent Karslıoğlu, Caner Öztürk, Cem Kartal, Ceren Kurt, Ceyhan Usanmaz, Cihan Hatipoğlu, Cüneyt Asi Duru, Çiğdem Aldatmaz, Çiğdem Eren Kiziroğlu, Çisel Onat, Ece Erdoğuş, Ela Barlas, N. Elif Tanverdi, Emre Baransel, Emre Fidangül, Erdem Aksakal, Esma Yakut, Esra E. Karaosmanoğlu, Esra Tanrıbilir, Eylem Selin Mumcu, Ferhat Uludere, Gonca Vuslateri, Gökce İspi Turan, Gökhan Çınar, Göksel Bekmezci, Gülşah Elikbank, Güray Gürsel, Gürgen Öz, Hakan Bayhan, Hakan İşcen, Hale Ceylan Barlas, Hande Ortaç Aksoy, Handan Aybars, Hilal Ergenekon, Işıl Karpuzoğlu, İlknur Bektaş, Kadri Karahan, Kayra Keri Küpçü, Kerem Işık, Köksal Aras, Mehmet Erikli, Mehmet Ünver, Mehmet Yılmazer, Melissa Mey, Merve Pınar Şiranlı, Miraç Zeynep Özkartal, Murad Çobanoğlu, Murat Girgin, Mustafa Akar, Nazlı İlter, Nefin Huvaj, Neşe Açıker, Neşe Karataş, Nihal Konar Naş, Nihan Bora, Nilay Örnek, Nilgün Yokes Şimşek, Onat Bahadır, Onur Akbudak, Ömür Kurt, Özlem Özyurt, Özden Aydoğdu, Özge Mumcu, Özge Ç. Denizci, Özgür Özgülgün, Papyon Tayfun Türkkan, Rana Çepelioğlu, Sabri Kuşkonmaz, Sefa Çolak, Selcen Doğan, Selma Şiranlı, Serdar Çekinmez, Serdar Orçin, Serhat Filiz, Serhat Uçak, Serkan Türk, Sevil Aksu, Sevinç Erbulak, Sibel Tekyıldız, Suat Başkır, Şahin Özbay, Tanem Sivar, Tijen Bolulu Güler, Tolga Yenigün, Turgay Yılmaz, Yaprak Öz, Yeliz Aras, Yeşim Gökmen, Zerrin Soysal, Zeynep Altıok Akatlı, Zeynep Tüzün.

Punto Dağıtım şirketince dağıtılan kitapla ilgili detaylı bilgi www.yitikulkeyayinlari.com vewww.yitikulke.com adreslerinden edinilebilir.

“90’lar Kitabı – Çocuk mu, Genç mi?”, Hazırlayan: Kadir Aydemir, 394 sf, 20 TL, Yitik Ülke Yayınları Ocak 2012

https://www.facebook.com/90larkitabi

twitter.com/yitikulke
twitter.com/yitikulkeyayin
twitter.com/90larkitabi

Desen: Savaş Çekiç

Kadir Aydemir

Kerem 7 yaşındaydı ve yarın okula başlayacaktı. Çok heyecanlıydı. Kıvır kıvır saçları, aydınlık bir yüzü vardı Kerem’in. Sessiz, sakin ve zeki bir çocuktu o. Kimse bilmez ama en iyi arkadaşı bir serçe kuşuydu, yanlış duymadınız evet bir serçe. Zarif mi zarif, uçarken tatlı tatlı şarkılar söyleyen sihirli bir serçe. Tabii o bu sihrin henüz farkında değildi.

Yoksul bir ailesi vardı Kerem’in. Babası ölünce Kerem’i annesi tek başına büyütmüştü. Kerem de bu yoksulluktan payını almış ve yaz boyu bir hastanenin önünde su satmıştı. Çalıştığı ilk işti bu. Annesi sabahları su kabını dolduruyor, bardakları güzelce parlatıyor ve buzla dolu mavi su bidonuyla Kerem’i evden işe uğurluyordu her gün. A o da ne? Kerem’in cebi şişkindi. O cepte bir kuş gizliydi hep. Arabaların ve insanların gürültüsü yüzünden, ondan su içen yaşlı teyzeler ve amcalar kuşun sesini duyamıyordu. Bir eliyle havada dönen metal parayı kapıyor, diğer eliyle serçeyi hafifçe okşuyordu Kerem. Onunla konuşuyordu. “Yaşasın!” diyordu, “bir bardak daha su sattık!” Kerem’den su içen herkes oradan mutlu ayrılıyordu. Bu kuş ona adeta şans getiriyordu, buna inanıyordu. 

Kerem, yaz boyu çalışıp biriktirdiği tüm paraları annesine vermişti bir gün. Annesine:

“İşte annecim, yemek yapmak için bu parayla sebze alabilirsin artık” demişti.

Annesi gururla gülümseyip “Aferin benim aslan oğluma” demiş ve Kerem’in saçlarını okşamıştı. Kerem, babasının onları bulutların içinden gözleyip mutlu olduğunu hissediyordu.

Yarın okulunun ilk günüydü. Annesi özenle ütüleyip baş ucuna asmıştı yamalı giysileri. Uyumadan önce bir dilek tuttu Kerem. Odasındaki küçük pencereden yıldızlar ve Ay Dede görünüyordu. Ama sanki bir gariplik vardı. Kerem uykuya dalmaya başlayınca yıldızlar kanatlanmış ve Ay Dede de bastonuyla Kerem’in yaşadığı derme çatma gecekondu eve doğru yaklaşmaya başlamıştı. Rengârenk bir gökyüzü, sevinçle titreşen ağaç dalları, mahalledeki kediler ve köpekler şaşkınlıkla bu ana tanıklık ediyorlardı. Kerem tam uykuya dalacakken uyandı ve birden gözlerini açtı. Heyecandan dili damağı kurumuştu. Ne diyeceğini bilemiyordu. Uykuda mıydı, uyanık mıydı bir an için ayırt edemedi bunu. Aylardır ona arkadaşlık eden ve her anlattığını dinleyen, düşlerine ortak olan serçe bir anda gözlerinin önünde güzel bir periye dönüşmüştü.

Sevinçle, “Sen” dedi küçük Kerem, “sen bir periymişsin meğer, buna inanamıyorum!”

“Evet” dedi pericik. “Seni okulunun ilk gününe dek yalnız bırakmamak için yanına gelmiştim, artık gitmem gerekli. Az sonra beni gökyüzünde yaşadığım yere, yani yıldızların arasına götürmeye gelecekler. Beni baban yolladı buraya. Sana göz kulak olmamı ve seninle vakit geçirmemi istedi çünkü. Sen çok iyi bir çocuksun Kerem. Al bu kalemi lütfen” dedi pericik. Kırmızı bir kalem uzattı Kerem’e doğru. Karanlıkta bile göz alıcı bir kalemdi bu. Ucu deniz feneri gibi parlıyordu.

Kerem mutluluktan uçuyordu. Biraz da üzülmüştü, en iyi dostunu kaybedecek olmanın hüznü sarmıştı içini.

“Bu kalem, sana her zaman yardımcı olacak, düşlerini gerçeğe çevirecek” dedi pericik. “Onu kaybetme sakın.”

“Peki,” dedi Kerem, “Sana her şeyimi anlattım. Evimizin tavan arasında yaşayan fareyle paylaştığım ekmeğimi, solucanla beslediğim tavukları, yumurtaları çalan tilkiyi nasıl affettiğimi, tırmandığım cömert incir ağaçlarını ve kaç misketim olduğunu, her şeyi ama her şeyi anlattım. Benim en iyi sırdaşım sen olmuştun. Seni hiç unutmayacağım sevgili peri.”

“Seni tanımak çok güzeldi,” dedi peri, evin penceresi yavaşça açıldı ve Ay Dede ile yıldızlar periye ellerini uzatıp onu yanlarına davet ettiler. Pericik Kerem’i öpüp uzaklaşmaya başladı. Kerem’i güzel bir uyku bekliyordu…

***

Sabah olduğunda, Kerem uykudan yeni uyanmıştı. Annesi Kerem’e yumurta haşlayıp süt ısıtmış ve kızarmış ekmek bile hazırlamıştı. Kahvaltının kokusu ne güzeldi. Kerem elini yüzünü yıkayıp odasına döndüğünde oldukça şaşırmıştı. Dün gece ona hediye edilen sihirli kalem orada, masasının üzerinde duruyordu. “Demek ki rüya değilmiş!” dedi Kerem kendi kendine. Gece boyu, Kerem uyurken, o sihirli kalem bir şeyler çizmiş ve çizdiği her şey gerçeğe dönüşmüştü. Kerem’in beslenme çantası yoktu, ona en güzel beslenme çantasını çizen kalem, çantanın içine sandviçin yanında yeşil bir elma ve bir salkım üzümü bile yerleştirmişti. Yamalı giysileri ve eski pantolonu gitmiş, yerine yepyeni giysiler ve güzel defterler, kalemtıraş ve silgiler hediye olarak gelmişti. Artık istediği her şeye sahipti. Bugün okulun ilk günüydü!

Kerem sihirli kırmızı kalemini eline aldı ve öptü onu. Gözleri serçesini aradı ama evin neresine bakarsa baksın kuşunu bulamadı. Kerem’in annesi çok mutluydu. Sihirli kalem bir buzdolabı çizmiş ve içini yiyecekle doldurmuştu. Bir dikiş makinesi ve televizyonları da vardı artık. Dışarıda birçok koyun ve inek vardı, artık hepsi onlarındı. Çok sevdiği oyuncak tren, kırmızı bisiklet ve bir akvaryumda mutlu mutlu yüzen bir sürü balığı da olmuştu Kerem’in. Derken duvarda asılı olan aile fotoğrafına ilişti gözü Kerem’in. Babası fotoğrafın içinde ona gülümsüyor gibiydi.

***

Kerem, dere kenarında oynarken bulduğu o yaralı kuşu düşündü. Kuşa ilk dokunduğu an “Ah! Canım acıyor…” diye bir ses gelmişti. Bu sesin küçük serçeden geldiğine ihtimal vermeyen Kerem, kuşu iki eliyle kavrayıp evine götürmüş ve ona günlerce bakmış, onu besleyip iyileştirmişti. Annesi bir gün ona “İyilik yapan, iyilik bulur oğlum” demişti, “dünyada iyi kalpli olan insanlar her zaman kazanır.” Şimdi anlıyordu Kerem, dünyada iyi bir kalbe sahip olup iyilik yapmak çok değerli bir şeydi. Hayatını kurtardığı yaralı serçe bugün ona büyük bir teşekkür etmişti. O günden sonra Kerem nerede yaralı bir hayvan görse, cebindeki sihirli kalemi çıkarıp onu hemen iyileştirmeye başladı.

***

Bu sesler ne mi? Evet, gece gece duyduğumuz bu sesler Kerem’in ışıkları yanan, bacası tüten, kapısının önünde kıvrılıp yatan kedilerden, köpeklerden, kurbağalardan ve kuşlardan geliyor. Onlar Kerem’i çok seviyor. Çünkü Kerem onların en iyi dostu artık. Hepsi sevgi içinde o mahallede yaşıyorlar. Yıldızlar ve Ay Dede bile daha parlak, bakın pericik de orada. Evden yükselen neşeli şarkıları dinliyor hepsi.

Kadir Aydemir

Ölüdeniz Belediyesi tarafından geleneksel olarak gerçekleştirilen Ölüdeniz Edebiyat Günleri’nin üçüncüsü 13-15 Ekim tarihleri arasında Muğla’nın Fethiye ilçesinde yapılacak. Etkinlik kapsamında ulusal ve yerel yazar ve şairler Türkiye buluşması yaparken, şair ve yazarlar yayınevi sahipleri ile buluşturulacak.

Türkiye’nin farklı bölgelerinden 30 yazar ve şair, Üçüncü Ölüdeniz Edebiyat Günleri kapsamında Fethiye’de buluşuyor. İmza günleri, şiir dinletileri ve halk sohbetlerine katılacak yazarlar, Nasıl yazıyorlar neden yazıyorlar, Yazarlar- Kitaplar- Yayınevleri, Şiir Yazmak Kolay Değil başlıkları altında söyleşiler gerçekleştirecek. Bu yıl ilk defa yayınevi sahiplerinin de davet edildiği edebiyat günlerinde, kitap çıkarmak isteyen yazar ve şairlere bu fırsat da verilmiş olacak. 

Ölüdeniz Belediyesi Sanatevi Müdürü Coşkun Karabulut, Ölüdeniz Edebiyat Günleri ile Türkiye’nin pek çok tanınmış şair ve yazarının Fethiye’ye geleceğini söyledi. Üçüncü yıldan bu yana gerçekleştirilen edebiyat günleri ile Türkiye buluşmasının sağlandığını aktaran Karabulut, “Geleneksel hale getirdiğimiz edebiyat etkinliklerinde ülkemizin önde gelen şair ve yazarlarını davet ederek dinletiler ve söyleşiler yapıyoruz. Aynı zamanda bölgemizdeki şair ve yazarlarla birlikte bu etkinliği düzenleyerek bir Türkiye buluşması yapıyoruz. Bu yıl farklı olarak Ankara ve İstanbul’daki yayınevi sahiplerini de davet ettik. Kitap çıkarmak isteyen şair ve yazarlarımız için büyük bir fırsat sağlamış olduğumuzu düşünüyorum. Bütün edebiyatseverleri etkinliğimize destek vermek üzere katılımlarını bekliyoruz.” diye konuştu.

Üçüncü Ölüdeniz Edebiyat Günleri’ne katılan bazı yazar ve şairlerin isimleri şu şekilde belirlendi: Özkan Mert, Gökhan Cengizhan, Kadir Aydemir, Şahin Taş, Mine Bahçeci, Meliha Kar, Halim Yazıcı, Coşkun Karabulut, Vecdi Çıracıoğlu, Muzaffer Gürboğa, Recai Şahin, Ünal Şöhret Dirlik, Salih Zeki Menge.

o şimdi bir hüthüt kuşudur

(kadir aydemir)
ah, dilsiz kuru dal-
çamur bile mutlu,
sevmez seni kimse.

(gökçenur ç.)
kurbağalar uyutmaz dereyi
bir yusufçuk konar eriğin ellerine

(gazi tuğrul)
ikindi vakti
suya bakıp kırılan
yaprağın sesi

(kadir aydemir)
gökyüzünün sonunda ay
eski bir yara mıdır?

(gökçenur ç.)
döndüm, gittiğimde vişneler dökülmemişti
akasya yaprağına sarıp gömdüğüm kabuk
dizimde öğle göğü gibi sıcaktı daha

(gazi tuğrul)
sararmada mı hâlâ
güneş saçlı başaklar?

(kadir aydemir)
akasyanın tohumu:
sürüklenen acı sesim-
yer yok, diyor evren bana…

(gökçenur ç.)
taşırmıyor tahta kâsedeki pirinç rakısını
defterimin arasından çıkardığım kuru krizantem
yaprağı

(gazi tuğrul)
tıkırdıyor ay
akşam göğüne değen
kiraz çiçeği-

(kadir aydemir)
sessizce akıyor kanı
kimsesiz uyuyan incirin

(gökçenur ç.)
çay sunuyor ustanın kızı–
eriğin dibine gömdük, diyor
o şimdi bir hüthüt kuşudur

içimde hiç susmayan cırcır böcekleri
burdan gitmeli, burdan gitmeli…

Türkiye’de Türkçe şiirde haiku tarzında şiirler yazmış olan bazı şairler şunlardır:
Orhan Veli, İlhan Berk, Sina Akyol, Turgay Kantürk, Coşkun Yerli, Enis Batur, Melisa Gürpınar, Mustafa Köz, İbrahim Berksoy, Oruç Aruoba, Gökçenur Ç., Kadir Aydemir ve Hakan Cem ve Erol Özyiğit.

Tanka şiiri ise yine Japonların çok sık kullandıkları 7 dizelik bir şiir şeklidir. Bu dizelerin birinci ve üçüncüsü beş, diğerleri yedi hecelidir. Toplam 31 heceden oluşmaktadır. Renga şiiri de haiku ve tankalara eklenebilir.

Kirpi Öykü Dergisi, nisan ayından itibaren Kadir Aydemir editörlüğünde yayımlanacak. Dergi tüm öykü yazarlarına sayfalarını sonuna dek açıyor. Kısa öykü dalında yayın yapacak derginin her sayısında 24 ile 30 arasında yazar yer alacak. Öykü örnekleri, çeviri öyküler ve çeşitli özgün görsel çalışmaların yer alacağı dergi hazırlanmaya başlandı. Yitik Ülke Yayınları-Çekirdek Sanat Yayınları işbirliğiyle çıkacak olan Kirpi Öykü Dergisi iki ayda bir yayımlanacak ve her sayısında yayınevi çeşitli hediyeler de verecek.

Dergi, türünün ilk ve tek örneği olma özelliğine sahip olacak. Kirpi Öykü sadece kısa öykü örneklerine yer verecek.

Dergide eseriyle yer almak isteyen yazarlara ve yazar adaylarına kısa birkaç öneri:

• Detaylı özgeçmişiniz ve en az 3 kısa öykü örneğinizi tek bir word sayfasında hazırlayıp bize yollayınız.
• Yollayacağınız öykü, dergi için özel olarak yazılmış ya da daha önce hiçbir ortamda yayımlanmamış olmalıdır.
• Öyküleriniz Times New Roman karakteri ile 12 punto büyüklüğünde yazılmalı ve 1 A4 sayfayı (yaklaşık 2000-2500 vuruş) geçmemelidir. Öykünüz birkaç cümleden 1 sayfaya dek sürebilir.
• Korku, aşk, fantastik, erotik, dramatik monolog, bilimkurgu, şiirsel yapı vs her türlü modern edebiyat ürünü kısa öyküye açığız.
• Öykülerinizi gerçek ad ve soyadınızla göndermelisiniz, mahlas kabul etmiyoruz.
• Öykülerinizi ileteceğiniz e-posta adresi, kendi adınıza ve soyadınıza ait olmalıdır.
• Öykünüz dergide yayımlanmaya hak kazandığında, bu, size mail ile bildirilecek ve tarafınıza basit bir yayın sözleşmesi gönderilecektir.
• Kirpi Öykü Dergisi, Türk edebiyatına yeni imzalar kazandırmak için yola çıkmıştır.
• Abonelik şartları yakında burada, Yitik Ülke’de ilan edilecektir.
• Dergimizin e-posta adresi: kirpioyku@gmail.com
• Katılım sağlayan tüm okur ve yazarlarımıza şimdiden teşekkür ederiz.

Yitik Ülke Yayınları – Çekirdek Sanat Yayınları adına

Kadir Aydemir – Tuncay Takmaz

Sevgilim çoktan öldü.

Kadir Aydemir